.

ciekawy temat ale rozwiń swój problem

A gdybyś był hetero też byś chciał taką potrzebę zabić?

Rozważę tu kilka kwestii. Nie wiem co jest gorsze - bycie gejem i pragnienie wyzbycia się miłości bo (w rozumieniu Kościoła) jej aktywna forma jest grzeszna (albo i każda forma - bo za pseudo autorytetami Koscioła tyou o. Szustak OP trudno czasem nadążyć) czy bycie człowiekiem poszukującym nieudolnie miłości i chcącym ograniczyć swoje cierpienie, najprostsze wydaje się zabić w sobie potrzebę bycia kochanym. No bo rzeczywiście potrzeba kochania kogoś, przytulania, całowania, uprawiania seksu podlega naszej woli, można z trudnością (ale jednak) ją ujarzmić. Bo to kwestia w pewnym stopniu naszego wyboru, że ktoś z pracy nam się podoba, ale my odrzucamy to uczucie. Ale nie wiadomo jak byłbym heroicznie nastawiony do walki ze złem (jeśli uważam że gejowska miłość to coś obrzydliwego w oczach Boga jak powtarza Kościoł), to we mnie pozostaje pragnienie żeby ktoś się mną zajął, by ktoś mnie podziwiał, by ktoś mnie wspierał. To wsparcie może być na poziomie czystej i szczerej przyjaźni (ale nie ukrywajmy - gdy ta druga osoba znajdzie miłość życia przestanie się mną interesować w takim stopniu w jakim bym chciał), niekoniecznie na płaszczyznie intymnej.

Są takie dni, w których tak kiedyś (gdy byłem sam) jak i teraz (gdy jestem w związku) czuję się rozdarty. Na przykład dni świąteczne, dzień orszaków, radości na płaszczyznie religijnej, prawdziwej wspolnoty. To się kończyło, ja w euforii wracałem do swojego mieszkanka i... pustka. Bóg mnie kocha, blizni mnie potrzebują. No spoko - ale mam w sercu pustkę, bo wiem że większość tych którzy obok mnie szli w orszaku, którzy obok mnie pięknie przeżywali świąteczną Eucharystię, poza tym Bogiem i tymi bliżnmi ma miłość swojego życia, i czuje się kochanym także przez ludzi. Cóż więc po tym religijnym doświadczeniu? Guzik z pętelką. Nigdy jednak nie chciałem (i nie chcę, choć sytuacja się oczywiście diametralnie zmieniła) zabić w sobie tej potrzeby. Może przez jakieś dziwne marzenia, że pewnego dnia się coś zmieni (nie wiem co) i będzie lepiej mi w tej sytuacji wymuszonego celibatu. A może przez to że marzyłem że wreszcie kiedyś kogoś spotkam i zdecyduję się na zmianę (oczywiście świadomy konsekwencji).

Myślę że rozumiem pytanie ale nie umiem odpowiedzieć na nie inaczej, jak : nie zabijaj. Nie chcąc namawiać do złego (bo nie mogę wziąć odpowiedzialności za innych dalsze kroki) muszę jednak stwierdzić, że dobrze jest czuć być kochanym... Inna dygresja się mi nasunęła. Tak samo smutno i beznadziejnie muszą się czuć brzydcy ludzie, jakoś zdeformowani, którzy także nie mają nikogo (bo świat tak kreuje rzeczywistość, że trzeba miec pięknego i fajnego partnera i ci się w to nie załapują). Zwłaszcza jak nie mają w sobie poczucia wartości. Czy gej także nie cierpi z powodu braku tego poczucia czy też nie, nie jest istotne. Ważne że NIE MOŻE być szczęśliwy jeśli chce być fair wobec tradycyjnej nauki Kościoła... To jest smutne

Wtedy moja potrzeba nie kłóciłaby się z wyznawana przeze mnie moralnością.

Alex nie zabijesz potrzeby miłości, bo zabijesz część siebie. Jeśli się kłóci z wyznawaną moralnością, to walcz o biały związek. Przytulenie się czy pocałunek to nie grzech. Seks tak.

Nie mam nic do dodania. Zgadzam się. Chyba że dodam: czy seks naprawdę jest niezbędny po poczucia szczęścia?

Piszesz o potrzebie bycia kochanym czy potrzebie seksualnej?
Zrozumiałam, że chodzi o bycie kochanym, o uczucia.

W hetero seks przed ślubem jest grzechem ciężkim. A nie wszyscy są po ślubie, są osoby samotne i co one mają zrobić? Zabić w sobie potrzebę bycia kochanym bo uprawianie seksu jest grzechem? A co jeżeli w zwiazku małżeńskim jest tak, że mąż jest impotentem, albo jest jakaś choroba uniemozliwiająca współżycie
Kochani, przeceniacie hetero....Myślicie, że jeżeli bylibyście heteroseksualni to bylibyście szczęśliwi i wszystko by sie ułożyło, sama sielanka, seks seks i seks bezgrzeszny

ta potrzeba jest czymś naturalnym, każdy ją w sobie nosi... można tylko tęsknotę za nią uśmierzyć... można starać się kochać odkrywać miłość w drobiazgach przyrody czy uśmiechu drugiego człowieka... zabić ją w sobie znaczy odciąć się od uczuć, nie istnieć, nie żyć w pełni

Nie zabijesz tej potrzeby. Dlaczego rozumiesz miłość tylko w kontekście tej do drugiego człowieka??

Ta... ostatnio mam poważny dylemat moralny i niezgodność z nauczaniem Kościoła. U mężczyzn impotencja nie jest jedynym zaburzeniem uniemożliwiającym współżycie (są inne, jak gdyby impotencja nie była złożonym i trudnym problemem zdrowotnym), u kobiet jest także wiele zaburzeń i chorób uniemożliwiających stosunek. Według Prawa Kanonicznego związek małżeński zawarty z osobą, która nie może odbyć stosunku płciowego, jest nieważny. W takim przypadku sąd kościelny bez wahania stwierdzi nieważność sakramentu. OK. Czy jest to sprawiedliwe, kiedy dwoje ludzi się kocha, a pomimo to uznaje się ich małżeństwo za nieważne, bo nie mogą uprawiać seksu?
W takiej samej sytuacji są osoby, które nie chcą mieć dziecka. Ich małżeństwo jest nieważne.
Trudno jest mi pogodzić te prawne przepisy z nauczaniem Jezusa, stąd zwiększa się nieporozumienie pomiędzy mną a Kościołem.

Tak też osoby hetero nie mają łatwiej, zwłaszcza, że nie uprawiają seksu cały czas. Osoby heteroseksualne również mają poważne problemy z relacjami romantycznymi. Radzą sobie, stąd i my możemy sobie poradzić.

Polecam lekturę ksiązki Alice Miller "Bunt Ciała" oraz inne jej ksiazki. Tam jest wyjaśnione skąd taka potrzeba bycia kochanym. bierze się ona z dzieciństwa, z tego, że matka nie dała miłości, bezwarunkowej akceptacji. I przez całe życie szuka się zaspokojenia tej pustki. Należy sie uniezależnić emocjonalnie od wewnętrznego rodzica. Porzucić nadzieję i oczekiwanie, że pewnego dnia otrzyma się to, czego rodzice odmówili w dzieciństwie, czyli bliskiego autentycznego kontaktu, prozoumienia, szczerego wypowiadania mysli i uczuć. Należy zrezygnować z oczekiwań z czasów dzieciństwa wobec rodziców, zacząc szanować samego siebie.
Dawna potrzeba małego dziecka jest teraz mylnie interpretowana jako aktualna potrzenba dorosłego człówieka. Wszystkie próby zasokojenia jej w teraźniejszości zakończą się fiaskiem. Człowiek dorosły ma bowiem inną potrzebę niż dziecko. wiele z tych dorosłych potrzeb potrafi sam zaspokoić, jeżeli potrafi właścicwie je rozpoznac, oddzielić swe aktualne potrzeby od dawnych niezaspokojonych potrzeb tkwiącego w nim dziecka
To z ww ksiązki

I żeby nie było, że z tego jest homo. to nie jest ksiązka o homo, skad się bierze homo. Nie jest to woda na młyn dla zwolenników teorii, że homo bierze się z niewłasciwych relacji z rodzicami. Gdyby tak było to 90% ludzi byłoby homo.

I większość ludzi jest w jakiś sposób zaburzona XD
Nie wszyscy są homo, bi, sadomaso itp., ale każdy ma jakiś problem, który wynika z niewłaściwych relacji pomiędzy członkami rodziny, czy pomiędzy przyjaciółmi...
Książkę pewnie przeczytam - brzmi rozsądnie.

Moje doświadczenie jest takie, że odkąd dbam o kondycję ducha przestałem odczuwać rozpaczliwą samotność i tę kompulsywną potrzebę posiadania partnera. Wiem, że nie wykorzenię w sobie odczuć homoseksualnych i pragnienia bycia kochanym. Poza tym Bóg ode mnie tego nie wymaga. Powiem więcej, mam prawo zakochać się w drugim mężczyźnie. Tyle tylko, że nie można zjeść ciastko i mieć ciastko. Chcę być blisko Boga? Rezygnuję z seksu, który, również z mojego doświadczenia, jest mocno przereklamowany.