Ostatnio podwójną radość przynosi mi stawianie każdego kolejnego kroku Kilka tygodni temu miałem wypadek, w którym ucierpiała jedna z moich nóg. Zostałem na dwa tygodnie uziemiony, bo nie mogłem chodzić. Od początku tego roku, krok po kroku, przechodzę rehabilitację. Radość z ponownego chodzenia jest dla mnie podwójna, bowiem jestem typem osoby, która prowadziła sportowy tryb życia i wcześniej też cieszyłem się np. z tego, że biegam czy chodzę w góry. Po wypadku kompletnie wypadłem z codziennego rytmu treningowego. Ciało straciło swą wydolność, podupadła psychika. Męczyło mnie unieruchomienie. Ciężko mi się było zmotywować do cierpliwego znoszenia przeszkód. Ciało ciałem, psychika psychiką, jednak Duch we mnie wciąż walczył i walczy nadal Teraz pół godziny powolnego nordic walkingu po lesie (bez względu na wiatr, deszcz, czy śnieg) cieszy mnie ogromnie, ale i sprawia, że jestem po tak krótkim czasie zmęczony do końca dnia. Wysiłek ciała i psychiki z każdym stawianym krokiem daje mi jednak ogromną radość i wyznaczam sobie nowe granice do pokonania, tak aby małymi krokami za kilka tygodni wrócić już do pełnej sprawności

Jako student medycyny uczę się o przeróżnych schorzeniach. I wiele z nich wydaje się być tak rzadka, że wręcz niemożliwe aby na nie zachorować - taka to specyfika teoretycznej nauki. Nie mówiąc już o wrodzonych wadach genetycznych, gdzie już wiadomo, że się ich nie ma, i w ogóle się o tym nie myśli, że można by się z takowymi urodzić.

Ale potem mam zajęcia na oddziałach, w tym w ośrodkach specjalizujących się w leczeniu określonych schorzeń, i tam te rzadsze przypadki też się spotyka. Dopiero to daje mi do myślenia, że wszelkie możliwe przypadki chodzą po ludziach i jak wielkim darem jest ZDROWIE!

Dzięki Ci Boże za dar zdrowia, dzięki któremu mogę się uczyć jak pomagać innym by ratować ich zdrowie i życie!

Byłem ostatnio na filmie ,,chce sie zyc" i doszedłem do tych samych konkluzji:)

Ja też bardziej doceniłem to, co mam, po ciężkim przebiegu covida trzy lata temu. To był bardzo trudny czas... Ja chyba nigdy nie zapomnę tego pobytu w szpitalu i tych osób, które tam odchodziły...

Współczuję. Pozostały po covidzie długofalowe skutki? Np. utrata węchu, zapominanie, trudności w przypominaniu sobie tego co się pamiętało wcześniej, bóle itd...?

Akurat przez cały covid nie straciłem węchu, smaku ani pamięci, a brak koncentracji już mi minął, natomiast z opowieści ludzi ze szpitala wiem, że praktycznie każdy miał inne objawy. Najciekawszym i najstraszniejszym było duszenie się bez odczuwania tego, że człowiek się dusi.